4 mei, dodenherdenking

Rotterdam – 4 mei, gaat over de doden van de tweede wereldoorlog waarna morgen de Bevrijdingsdag zal aanbreken. Bevrijdingsdag, wat volgens de digitale taalverbeteraar met een hoofdletter moet.

Je raadt het of je raadt het niet, maar in deze blog gaat de dodenherdenking over Nederlands Oost-Indië, die ging na ’45 nog een tijdje door. En de Javaan heeft de monopolie over de slachtofferrol.

Uiteindelijk was dit de werkelijke reden voor de bezetting, poen:

Indisch meisje 5 G wayang

Duit, dat kennen we allemaal toch? Probeer dit nu met Javaanse ogen te lezen. Dan zou de Javaan van Suriname dat woord spellen met ‘duwit’ toch? ‘k Weet niet.

Een dode tiener bekeken door KNIL-soldaten en een Australiër wiens hoofd weggebracht zou worden door een Japanse militair. Onbegrijpelijk…

Eigenlijk begrijp ik de mensen wel maar de rechtvaardiging van de aanstichters niet. Beschaafden zijn zo beschaafd nog niet in de zin van de associatieve betekenis. Rimboebewoners kennen geen ismes en weten niet hoe je raketten moet bouwen.

Nederlandse mariniers

Eigenlijk heel racistisch om de monopolie over de slachtofferrol van je ‘eigen’ volk op te eisen, dus toch ook maar de blanke Nederlandse jongens laten zien. ’t Zal je kind maar wezen.

In de jonge jaren van je ouderschap je kind zien opgroeien in de crisisjaren ’30 met extreme armoede en zelfs voedseltekorten hier en daar. Dan nog eens een oorlog met bezetting tot gevolg erbovenop en eindelijk volwassen kan het meteen kogels gaan koppen in Indië. Kan niet mooi zijn geweest.

In handen van het KNIL

En het KNIL verdient ook benoemd te worden, onder hen vielen ook vele doden. Uit de verhalen van deze slag militairen haalde ik, aan hun ziekbed in het ziekenhuis tijdens mijn diensten toen als verzorgende, dat zij niet over merdeka praatten. Zij hadden het over de bersiap. En dat is Maleis voor bandiet, boef of struikrover.

Ik sta vandaag stil bij alle doden van die dagen, die jaren. Maar toch leg ik alleen een glas water met geplukte witte bloempjes van de melatie erin als offerrande voor wijlen mijn grootvader Bapak Sarindi, terwijl ik er een wit kaarsje bij brand.

Gr. Lindau *

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s